Ik zit aan het Gardameer. Ik kijk uit over het water, de bergen op de achtergrond, de rust en de eenvoud.
En toch gaat deze vakantie niet alleen over genieten.
Ik had ergens gedacht dat ik hier vooral zou ontspannen. Genieten van de natuur, het uitzicht en een kop koffie in de ochtendzon. En dat doe ik ook. Maar er gebeurt nog iets anders.
Er zijn hoge pieken en diepe dalen. Tranen die ineens over mijn wangen rollen. Oud zeer dat nog verwerkt wil worden. Alsof er iets in mij afscheid aan het nemen is.
Op de camping zie ik het overal terug. Oude en nieuwe campers. Oude en nieuwe ligbedjes. Mensen die vertrekken en nieuwe mensen die aankomen.
Oud en nieuw.
Terwijl ik daar lig aan het water, besef ik me dat dit precies is waar ik zelf middenin zit. Mijn oude identiteit en mijn nieuwe identiteit.
Mijn oude identiteit is bang. Bang voor wat er komen gaat. Maar waarom eigenlijk?
Het oude was prima. Jarenlang leefde ik zoals ik leefde. Ik zorgde, gaf, hield vol en regelde. Het was vertrouwd. Maar die schoen past me niet meer.
En dat voel ik steeds sterker.
Steeds vaker laat ik het oude bekende achter me, zonder precies te weten waar ik heen ga. Het is onbekend terrein, maar tegelijkertijd voel ik dat deze weg veel beter bij mij past. Ik voel het in iedere vezel van mijn lichaam.
Ik weet dat het goed komt.
Toch probeert mijn innerlijke vechter nog steeds controle te houden. Nog steeds zekerheid te zoeken. Nog steeds te begrijpen waar het allemaal naartoe gaat.
Maar ik merk dat ik dat niet meer hoef.
Ik mag me overgeven aan wat zich aandient. Aan wat gevoeld wil worden. Aan de tranen die nu en dan stromen.
En dat is prima.
Want die tranen brengen me verder. Ze geven lucht. Ze maken ruimte voor iets nieuws.
Ruimte voor een nieuwe identiteit.
Een vrouw die geniet omdat het kan. Een vrouw die rust pakt omdat het mag. Een vrouw die niet meer hoeft te vechten om gezien te worden. Een vrouw die voelt dat ze iets moois in de wereld aan het zetten is.
En het mooie is dat het leven me steeds vaker toelacht.
Niet omdat alles perfect is. Maar omdat ik steeds vaker durf mee te bewegen met wat er is. Omdat ik steeds minder hoef vast te houden en steeds meer durf te vertrouwen.
Misschien herken jij dat ook.
Dat je voelt dat het oude niet meer past, maar dat het nieuwe nog spannend is.
Weet dan dat je niet de enige bent.
En weet ook dat het makkelijker wordt.
Stap voor stap. Traan voor traan. Loslaten voor loslaten.
Tot je ineens merkt dat je niet meer terugverlangt naar wie je was.
Omdat je bent geworden wie je altijd al had mogen zijn.
Liefs,
Angelique ❤️