Ik weet nog precies hoe het voelde.
Die ochtenden waarop ik opstond en mijn lijf al moe was, nog voordat de dag begon.
Toch zette ik door. De boterhammen voor de kinderen, een was in de machine, een berichtje terug naar die vriendin die het moeilijk had. En op mijn werk stond ik altijd klaar, glimlachte, nam iets over omdat iemand het druk had.
Zorgen, geven, regelen. Het was vanzelfsprekend geworden.
Alsof het in mijn systeem zat.
Zonder dat iemand het vroeg, wist ik al wat er nodig was.
En diep vanbinnen dacht ik: zo hoort het gewoon.
Tot die ene dag.
Ik stond in de keuken, draaide de kraan open en voelde ineens tranen opkomen.
Zomaar, uit het niets.
Mijn hoofd tolde. Mijn lijf was op.
En voor het eerst durfde ik het te denken: ik trek dit niet meer.
Een paar dagen later kwam ik toevallig weer in gesprek met een bekende.
We raakten aan de praat, zomaar tussendoor.
Tot ze ineens zei:
“Misschien moet je dit boek eens lezen: Help! Ik ben een pleaser.”
Ik glimlachte. Bedankte haar.
Niet wetend dat dit het begin van iets groots zou worden.
Diezelfde avond zocht ik het op en bestelde het voor mezelf — zonder precies te weten waarom, maar iets in mij wist: dit moet ik lezen.
En nog voor ik bij hoofdstuk twee was, voelde ik het in mijn hele lijf: dit gaat over mij.
Alsof iemand eindelijk woorden gaf aan wat ik al die tijd had gevoeld, maar nooit hardop durfde te zeggen.
Vanaf dat moment begon er iets te verschuiven.
Langzaam.
Ik begon kleine dingen te veranderen. Eerst ongemerkt, daarna steeds bewuster.
Een keer nee zeggen. Even rust nemen. Iets afzeggen zonder schuldgevoel.
Niet omdat ik wist hoe het moest, maar omdat ik voelde: ik wil mezelf terug.
Toch was ik bang.
Bang dat mensen me egoïstisch zouden vinden.
Bang dat ze me niet meer aardig zouden vinden.
Bang om alleen over te blijven.
En eerlijk? Sommige mensen bleven ook echt weg.
Sommigen begrepen me niet meer.
Anderen wilden me niet meer begrijpen.
Dat deed pijn.
Want heel lang had ik geloofd dat als ik maar lief genoeg was, als ik maar bleef geven, ik vanzelf geliefd zou blijven.
Maar dat bleek niet waar.
Nu weet ik dat de liefde die blijft, de liefde is die ik mezelf geef.
Niet omdat het makkelijk is, maar omdat ik niet meer anders kan.
Ik leef niet langer om lief gevonden te worden.
Ik heb mezelf lief.
Zonder schuld. Zonder iets te hoeven bewijzen.
En dat voelt niet als verlies.
Dat voelt als thuiskomen.
En misschien herken jij het ook — dat stille weten vanbinnen dat het zo niet langer kan.
Weet dat je niet alleen bent.
Er is altijd een begin, ook als je nog niet weet hoe.
Liefs,
Angelique
Het moment dat ik erachter kwam dat ik een pleaser bleek te zijn…..
