Ik dacht dat ik gewoon rust nodig had. Een vakantie. Even niets. De zon op mijn huid, een goed boek, lange dagen zonder haast. Eindelijk tijd om te genieten, samen met de mensen die ik liefheb.
Maar toen ik daar was, voelde het anders. Alsof mijn lijf niet meedeed. Alsof het zei: “Je kunt wel ontspannen willen… maar ik ben er nog niet.” Ik liep langs het strand, voelde de wind, hoorde het zachte ruisen van de zee, maar diep vanbinnen bleef het onrustig. Mijn hoofd wilde rust, maar mijn lichaam droeg nog te veel mee.
Vroeger zou ik gewoon doorgaan. Glimlachen. Doen alsof. Zeggen dat alles goed ging, ook als het niet zo was. Dat was veiliger. Bekender. Ik wist precies hoe ik moest spelen dat het goed ging.
Maar deze keer niet. Deze keer lukte het me niet om dat masker op te zetten. Ik voelde de tranen opkomen en ik liet ze komen. Zonder me te verstoppen. Zonder me te schamen. Ik zei het als het even niet ging — en ik merkte dat ik het niet eens meer hoefde te zeggen. Het was aan me te zien.
Ik was mezelf. Kwetsbaar. Eerlijk. En dat voelde vreemd… maar ook bevrijdend.
De tranen liepen over mijn gezicht, niet uit verdriet, maar omdat ik het eindelijk durfde te voelen. Al die jaren had ik gedacht dat ik sterk moest blijven. Dat zolang ik lachte, mensen van me zouden houden. Dat zolang ik doorging, ik gezien zou worden.
Maar juist daar, op dat moment, zonder masker, besefte ik dat het andersom was. Dat je pas écht gezien wordt, wanneer je jezelf laat zien.
Ik keek naar de zee en voelde hoe stil het werd vanbinnen. Alsof ik mezelf weer hoorde na al die tijd. Zonder ruis. Zonder rollen. Alleen ik.
En misschien herken jij dat ook — dat stille weten vanbinnen dat het zo niet langer kan. Dat punt waarop je voelt dat je op bent, ook al blijf je glimlachen. Dat moment waarop iets in jou fluistert: het is genoeg geweest.
Weet dan: je bent niet alleen. Er is altijd een begin, ook als je nog niet weet hoe.
Liefs,
Angelique
Mijn rol is uitgespeeld
