Wat mijn lichaam me leerde na mijn scheiding…
Na mijn scheiding begon er iets te verschuiven.
Niets groots.
En ook niet ineens duidelijk.
Maar stilletjes,
diep van binnen.
Jarenlang bewoog ik omdat ik dacht dat het moest.
Ik ging naar de sportschool.
Schema’s.
Regels…
Maar waarom eigenlijk?
Omdat anderen het deden.
Omdat ik had geleerd:
dit is goed voor je.
En ja… bewegen ís goed voor je.
Tot het verandert in moeten.
Tot je gaat omdat je vindt dat je moet.
En je hoofd commentaar levert
als je een keer niet gaat.
Na mijn scheiding kwam corona.
Ik ging buiten bewegen.
Touwtje springen.
Meer vrijheid.
Meer frisse lucht.
Maar mijn oude stemmetje bleef aanwezig;
Je moet verbranden.
Je moet strak in je vel zitten.
Je moet beter je best doen.
Zoveel moeten…
Langzamerhand trok mijn lichaam aan de bel.
Ik werd broodmager…
Niet vanuit zelfliefde,
maar vanuit druk.
Van te moeten presteren.
Van maar alsmaar doorgaan.
Van mezelf niet echt willen horen.
En ergens diep vanbinnen wist ik:
dit klopt niet meer.
Het moment dat ik stopte.
Pas toen ik echt stopte,
begon ik stilletjes te luisteren.
Niet naar het stemmetje in mijn hoofd.
Maar naar mijn lichaam.
Ik leerde mezelf oké te vinden.
Ook zonder sporten
– wat best pittig was.
Zonder mezelf iets hoeven bewijzen.
Dat was best spannend.
Want wie ben je…
als je even niks hoeft?
Als je niet hoeft te laten zien
dat je het goed doet?
Maar precies daar
begon iets te schuiven, te helen.
Ik ging voelen:
- Wat past bij mij?
- Wat voelt goed?
- Wat geeft ruimte?
Niet naar wat hoort.
Niet wat moet.
Maar wat klopt voor míj.
Bewegen vanuit zelfliefde
Nu spring ik thuis op een fitness trampoline.
Niet om calorieën te verbranden.
Niet om mezelf
of anderen
iets te bewijzen.
Maar omdat mijn lichaam er blij van wordt.
De beweging is er nog.
De souplesse ook.
Maar de innerlijke strijd is weg.
En ja…
soms komt dat oude stemmetje
nog even om de hoek kijken.
Dan neem ik pas op de plaats.
En dan luister ik;
Wat wil mijn lichaam me nu vertellen?
Dat ik er mag zijn.
Ik mag er ECHT wel wezen.
Na een scheiding leer je opnieuw luisteren
Een scheiding zet alles op z’n kop.
Je staat ineens alleen.
Je leert opnieuw voelen
wat jij nodig hebt.
Wat wil ík eigenlijk?
Wat past bij míj?
En vaak zijn we zo gewend
om door te gaan.
Sterk te zijn.
Te regelen.
Te zorgen voor iedereen.
Tot je lichaam zachtjes fluistert:
het is genoeg hè
Dat fluisteren heb ik te lang genegeerd .
Tot mijn lichaam harder begon te “praten.”
Misschien herken jij dit…
Altijd maar doorgaan.
Alles “goed” willen doen.
Ook na je scheiding.
Maar wat als je even mag stoppen?
Luisteren naar wat jij nodig hebt.
Naar wat jouw lichaam je vertelt.
Naar wat jou rust en energie geeft.
Je hoeft niet alles meteen te weten.
Je hoeft niets op te lossen.
Je hoeft nergens naartoe.
Je mag er gewoon zijn.
En voelen.
Liefs,
Angelique