Over mij
Ik ben Angelique Smeets,
moeder van twee lieve kinderen
en partner van mijn liefdevolle vriend.
En ik neem je een stukje mee in mijn leven.
Wat ik vandaag meegeef,
heb ik zelf geleefd.
Altijd maar doorgaan
Ik weet nog precies hoe het voelde:
het zorgen, het regelen, het rennen.
Altijd klaarstaan voor iedereen.
En dat deed ik met heel veel liefde.
Van buiten leek het alsof ik alles aankon.
Ik had mijn gezin, mijn werk, mijn vrienden.
En met een glimlach stond ik voor iedereen klaar.
Voor de kinderen, die ik overal naartoe bracht.
Voor collega’s. Voor vriendinnen.
Altijd bereid om te helpen, te luisteren, te regelen.
Maar zodra ik ’s avonds op de bank viel,
voelde ik hoe moe ik was.
Mijn lichaam zwaar, mijn hoofd vol.
Alsof er niemand meer over was om voor te zorgen, behalve ikzelf.
En precies dat is wat ik vergat.
’s Ochtends werd ik wakker met enorme steken in mijn rug.
Mijn schouders waren gespannen.
En in de avond slikte ik mijn tranen weg,
bang dat iemand het zou zien.
Of erger nog — dat ze zouden denken: stel je niet aan.
Althans, zo voelde het voor mij.
Ik leefde jarenlang zo.
Ik bleef sterk.
Ik ging maar door.
En ik bleef maar zorgen voor anderen.
Tot mijn scheiding.
Toen viel eigenlijk alles stil.
Er viel niets meer te zorgen,
niets meer te regelen,
niets meer overeind te houden.
Behalve mezelf.
En precies daar, in die pijnlijke stilte,
kwam het verdriet omhoog dat ik al die tijd had weggeduwd.
Emmers heb ik volgehuild.
Alles wat ik had ingehouden, kwam eruit.
Mijn lichaam had me al die tijd gewaarschuwd.
De hoofdpijn. De spanning.
Het gevoel van ik mis iets.
Het was er niet zomaar.
Het probeerde me iets te vertellen.
Maar ik hoorde het niet,
omdat ik te druk was met zorgen,
met er zijn voor iedereen,
met doorgaan.
Toen begon ik langzaam te luisteren.
Voorzichtig.
Het leek wel alsof ik opnieuw moest leren lopen.
En heel eerlijk: het was moeilijk.
Het was zwaar.
Het was pijnlijk.
Mensen om me heen begrepen het niet altijd.
Ze kenden natuurlijk de Angelique die alles voor iedereen deed,
die overal “ja” op zei.
En daardoor haakten sommigen af.
Dat deed best wel enorm pijn.
Maar later zag ik dat het nodig was.
Laagje voor laagje mocht ik weer dichter bij mezelf komen.
Weg uit de schaduw van wie anderen dachten dat ik was.
Hoe meer ik voor mezelf durfde te staan
en te luisteren naar mijn lichaam,
hoe meer ik voelde wie ik echt was.
Ik begon langzaam te begrijpen waarom ik zoveel voelde.
Waarom ik spanningen in een ruimte oppikte,
nog voor iemand iets zei.
Waarom ik in een blik zag wat iemand bedoelde,
en in een stilte hoorde wat niet werd uitgesproken.
Ik ontdekte dat ik hooggevoelig ben.
Lange tijd zag ik dit als een last.
Maar nu weet ik:
het is nooit te veel geweest.
Het was precies genoeg.
En het was mijn kompas.
Zo ontstond Coaching by Angelique.
Niet vanuit een plan,
maar vanuit gevoel.
Ik begeleid nu mannen en vrouwen die altijd maar doorgaan.
Die zorgen voor iedereen.
Die pleasen, werken, rennen,
en die diep vanbinnen weten:
zo wil ik niet verder.
Vroeger voelde ik het als iets zwaars.
Nu weet ik:
het is mijn innerlijke richtingaanwijzer,
mijn innerlijke kompas.
Het helpt me eerlijk te kijken,
mild te blijven voor mezelf,
en trouw te zijn aan wat ik voel.
Tijdens een lunch met een lieve vriendin gebeurde het.
We voerden een diep gesprek,
zo’n gesprek waarbij je vergeet hoe laat het is.
Soms moesten we lachen,
soms rolden de tranen.
Waarom ze zo moe zijn.
Waarom ze zichzelf steeds voorbijlopen.
En wat ze kunnen doen
om meer rust te voelen in hun dag.
We beginnen heel klein.
Met één keuze die wél goed voelt.
Tot er een moment komt
waarop ze weer wakker mogen worden
zonder die spanning in hun buik.
Zonder de lichamelijke klachten.
Zonder de hoofdpijn.
Zodat ze weer kunnen lachen,
niet omdat het hoort,
maar omdat het van binnenuit komt.
En dat is het moment waarop ze weer echt leven.
En genieten van het leven.
En daar doe ik het voor.
Dit is mijn pad.
Soms confronterend,
maar altijd met begrip en liefdevol.
Liefs, Angelique ❤